Help ZOG

Toen ik 10 jaar geleden om medische redenen moest stoppen met werken leek vrijwilligerswerk me een logische keuze. Ondertussen werk ik al bijna tien jaar als vrijwilliger voor ZOG. Ik probeer elke dag te helpen waar ik kan; of het nu gaat om het geven van eten, knutselen met de bewoners of spelletjes spelen, ik doe het allemaal even graag. In de woongroep waar ik dagelijks kom helpen, wonen veel bewoners met dementie. Ik heb door de jaren heen veel geleerd over hoe ik met deze mensen moet omgaan. Ik heb een rustig karakter en krijg daardoor wel eens de vraag om te helpen met het geruststellen of kalmeren van een bewoner, dat doe ik met veel plezier. Het is fijn om te weten dat ik op deze manier een verschil kan maken in het leven van deze mensen.

Sinds november ben ik actief als vrijwilliger in Mandana. Hoewel mijn uiterlijk misschien anders doet vermoeden, heb ik van nature een zachtaardig karakter. Mijn voornaamste taak hier is om mensen die het moeilijk hebben een luisterend oor te bieden en hen de ruimte te geven om hun verhaal te delen. Dit is een wederkerig proces, omdat ik zie dat mensen genieten van het sociale contact en ik er zelf ook ontzettend veel voldoening uit haal. Het lijkt erop dat de bewoners me graag in vertrouwen nemen, wellicht vanwege de levenservaring die ik heb opgedaan. Daarnaast leid ik de spelclub. Op dit moment is UNO het favoriete spel van de bewoners. “Er durven er wel eens vals spelen”, lacht Michaël. “Dan ben ik er om alles in goede banen te leiden.

Ik werk al 18 jaar als vrijwilliger bij ZOG, waar mijn focus ligt op het begeleiden van mensen tijdens hun laatste levensfase. Mijn reis begon toen mijn schoonvader naar Heiderust verhuisde en ik zijn mantelzorger werd. We brachten veel tijd samen door, en al snel begon ik ook andere bewoners te helpen. Na twee jaar hoorde ik dat er dringend behoefte was aan vrijwilligers voor palliatieve zorg. Ik volgde de cursus 'Palliatieve zorg voor vrijwilligers' en voelde een diepe roeping om er voor anderen te zijn in hun meest kwetsbare momenten. Nu, zestien jaar later, werk ik hier nog steeds met veel toewijding. Het geeft me veel voldoening om comfort en genegenheid te brengen in de laatste levensfase van de bewoners en hun families te ondersteunen.

Lise (31) is muziekvrijwilliger bij Mandana. Met haar banjo en zang bezorgt ze maandelijks een groep bewoners een muzikaal uurtje. Al meer dan een jaar zet ze zich met veel enthousiasme in voor ZOG. Ze ontwikkelde een eigen concept waarbij ze bekende Vlaamse en internationale nummers in een folkjasje giet. Op basis van een vragenlijst stelde ze een persoonlijke setlist samen met favoriete liedjes van de bewoners. Haar liefde voor de banjo ontstond vanuit haar passie voor folkmuziek. Ook bij de bewoners valt het instrument in de smaak. “Dat is toch een chic instrument, hè”, hoort ze vaak. Tijdens de sessies staan plezier en verbinding centraal. Bewoners zingen mee, bespelen eenvoudige instrumenten en leven zichtbaar op. “Soms komen mensen zonder veel zin binnen, maar vertrekken ze toch met een glimlach”, vertelt Lise. “Dan is mijn doel bereikt.” Ook de persoonlijke verhalen blijven haar bij. Zoals die van een bewoner die na zestig jaar nog steeds verliefd over zijn vrouw sprak. “Dat zijn momenten die blijven hangen”, zegt Lise.

Al meer dan drie jaar brengt Mieke maandelijks muziek tot leven binnen Mandana. Samen met de muziektherapeuten en ergotherapeuten begeleidt ze het belevingskoor, een ontspannen muziekmoment waarbij bewoners eerst tot rust komen met zachte muziek en klankschalen, om daarna volop mee te zingen met bekende liedjes. Mieke speelt al van jongs af aan piano. Nadat haar hobby jarenlang op de achtergrond raakte, nam ze die opnieuw op toen haar zicht achteruitging. Sindsdien speelt ze bijna dagelijks. Noten lezen lukt niet meer, maar dankzij haar gehoor begeleidt ze moeiteloos bekende nummers op piano. Ook haar partner Guido is actief als vrijwilliger binnen ZOG. Hij begeleidt bewoners naar afspraken, helpt tijdens maaltijden en maakt regelmatig fietstochten met de riksja’s. Samen zetten ze zich met veel enthousiasme in voor het welzijn van de bewoners. “Vrijwilligerswerk is een grote hulp voor het woonzorgcentrum én voor het zorgpersoneel”, zegt Mieke. Voor wie twijfelt, heeft ze een eenvoudige boodschap: “Gewoon doen! Je beleeft er zelf ook veel plezier aan.”

Magda en Carlo leerden elkaar kennen in woongroep Amethist van ZOG, waar hun dierbaren verbleven. Toen Carlo aanbood om Magda te helpen bij haar muzikale optredens, ontstond een mooie samenwerking. Sindsdien brengen ze maandelijks bekende liedjes uit de jaren 50 en 60 voor de bewoners. Hun optredens zorgen telkens voor warme en herkenbare momenten. Carlo zag al meermaals hoe muziek mensen raakt. “Er was eens een bewoonster die bijna niet meer sprak. Maar toen we begonnen te spelen, zong ze plots alle liedjes mee. Dat zijn momenten die je bijblijven.” Muziek speelt al heel zijn leven een belangrijke rol. Carlo is van opleiding trompettist en zingt bij zangkoor Heidegalm, terwijl Magda met haar warme stem de bewoners weet te ontroeren. Naast zijn muzikale engagement zet Carlo zich ook op andere manieren vrijwillig in. Zo helpt hij als gemachtigd opzichter kinderen veilig de straat over en begeleidt hij geregeld schooluitstappen van zijn kleinkinderen. Samen brengen Magda en Carlo niet alleen muziek, maar ook warmte, verbinding en plezier. Hun enthousiasme toont hoe waardevol vrijwilligerswerk kan zijn.

Sinds december zet Alex zich in als vrijwilliger binnen ZOG. Van maandag tot donderdag ondersteunt hij op verschillende woongroepen, waar hij helpt bij de maaltijden, de afwas doet en bewoners gezelschap biedt. Wat begon als vrijwilligerswerk groeide voor hem uit tot een echte eyeopener. Dankzij deze ervaring besloot hij volgend jaar te starten met de opleiding orthopedagogie. “Door hier actief bezig te zijn, heb ik ontdekt dat werken met mensen echt iets voor mij is,” vertelt Alex. Door op verschillende woongroepen actief te zijn, leert hij veel mensen kennen. “Veel collega-vrijwilligers zijn intussen vrienden geworden. Dat doet me enorm veel plezier,” zegt hij. Het werk brengt warme momenten met zich mee, maar soms ook moeilijke. “Ik wist dat afscheid nemen erbij hoort, maar wanneer je een band hebt opgebouwd, blijft dat zwaar.” Naast zijn dagelijkse inzet helpt Alex ook bij het belevingsconcert. “Het is mooi om te zien hoe bewoners openbloeien door muziek,” vertelt hij. “Ik haal hier veel voldoening uit en voel veel dankbaarheid van bewoners en medewerkers. Ik hoop dan ook dat ik tijdens mijn opleiding actief kan blijven als vrijwilliger,” zegt Alex. “We worden hier echt op handen gedragen.”